18.04.2025
“Як саҳари фасли зимистон чун ҳарвақта аз хона роҳ пеш гирифтам ҷониби мактаб. Моҳи феврал, ҳаво сард буд. Туман он қадар ғафс буд, ки пеши роҳамро базӯр медидам. Аз хона тақрибан 3 километр дуртар рафта будам, ки ногаҳон дар пастхамие дар рӯ ба рӯям се гург пайдо шуд. Нафасам ба дарун афтод, пойҳоям карахт шуда, маҷоли ҳаракат надоштам. Чӣ кор карданамро намедонистам. На роҳи гурехтан буд ва на илоҷи аз гургҳо халос шудан. Ногаҳон яке аз гургон аз ҷояш ҷаҳида, ба ман ҳамла кард ва “ҷанг”-и тан ба тан миёни мо оғоз шуд. Барои раҳоӣ ёфтан аз ҳамлаи ин дарандаи ваҳшӣ кӯшиш мекардам, аммо гург барои маро туъмаи худ сохтан талош дошт. Дар ин ҳолат мадор надоштам, то ин ки даст ба ҷайбам бурда, бо корд корашро тамом кунам. Гург ҳам, то ҷое ки метавонист, ҳамла мекард ва маро раҳо намекард. Дар ҳамин ҳангом дастам ба як чӯби хушк расид ва бо он ба тамоми қувва чанд зарба ба сараш задам. Хушбахтона, яке аз зарбаҳоям ба чашми гург расид ва гург аз шиддати дард маро раҳо кард ва оҳиста-оҳиста фирор намуд. Ду гурги дигар низ аз думболи ҳамҷинсашон роҳ пеш гирифтанд. Ман ба хона баргашта тағйири либос намудам ва боз роҳи мактабро пеш гирифтам”.
Ин нақл аз забони нафарест, ки дар яке аз деҳаҳои дурдасти ноҳияи Муъминобод, деҳаи Гулзор, бо ҳамсари меҳрубонаш зиндагӣ мекунад. Ӯ 34 сол аст, ки ҳар рӯз 7 километр роҳро пиёда тай намуда, ба маркази Ҷамоати деҳоти Чилдухтарон – деҳаи Шаҳрак мерасад, то ба мактаббачагон дарс бигӯяд. Ин шахс Эмомалӣ Шарифов буда, омӯзгор аст ва аз фанҳои таърих ва ҳуқуқ дарс медиҳад. Ӯ 2 июли соли 1961 дар ноҳияи Восеъ ба дунё омадааст. Маълумоти миёнаро дар мактаби №20-и ҳамин ноҳия гирифта, баъди хатми мактаб, аниқтараш, соли 1981 ба Институти педагогии шаҳри Кӯлоб (ҳоло ДДК ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ) дохил шуда, онро бомуваффақият хатм мекунад. Баъд ба ноҳияи Муъминобод роҳхат гирифта, фаъолияти худро дар МТМУ №15-и деҳаи Шаҳраки Ҷамоати деҳоти Чилдухтарон ба ҳайси омӯзгори таърих ва ҳуқуқ оғоз мекунад. Инак, 34 сол аст, ки Эмомалӣ Шарифов дар ҳамин таълимгоҳ дарс мегӯяд.
Зиндагии Эмомалӣ Шарифов дар оғӯши табиати дилфиреб ва манзараҳои зебои Ватан сипарӣ мешавад. Бо вуҷуди он ки фарзандонаш ҳама дорои маълумоти олӣ ва зиндагии хубу хонаи худ ҳастанд, ӯ бо ҳамсари меҳрубонаш тарки кӯҳ ва оғӯши табиат накард. Дилбастагӣ ба кори омӯзгорӣ, меҳру муҳаббати мардуми деҳот ва шавқи таълим ба фарзандони мардум нагузошт, то ӯ тарки деҳаи Гулзор намояд. Ҳамин тавр, чун солҳои қабл ҳар рӯз 7 километр роҳро пиёда тай намуда, ба деҳаи Шаҳрак меравад, то ба шогирдонаш аз таърихи миллат дарс бигӯяд. Тибқи нақли устод Эмомалӣ Шарифов, фарзандонаш барои ӯ тамоми шароитро муҳайё кардаанд, то тарки кӯҳистон намуда, ба макони обод, назди онҳо баргардад. Аммо ин марди шариф ва омӯзгори пуртаҷрибаро ҳеҷ чиз қонеъ сохта натавонист, то тарки манзилу маконе намояд, ки дар он ҷо ризқу рӯзӣ ёфтаву солиёни дароз умр ба сар бурдааст.
Шояд аҷиб ва боварнокарданӣ бошад, ки чӣ гуна ӯ 34 сол бо як пайроҳа ба мактаб меояду боз ба хона бармегардад?
Мо, аҳли эҷоди рӯзномаи “Хатлон”, барои аз наздик ошно гардидан бо зисту зиндагии ин омӯзгори пуртаҷриба роҳ пеш гирифтем ҷониби ноҳияи Муъминобод. Он рӯз ҳаво офтобӣ буд.
Ният доштем, ки субҳи барвақт Эмомалӣ Шарифовро аз хонааш то ба мактаб ҳамроҳӣ намоем. Аммо ҳавои пурбарф, тумани ғафс, хавфу хатари роҳ ва даррандагони гурусна каме моро ваҳшатзада намуданд. Бо Эмомалӣ Шарифов дар тамос шудем ва изҳор доштем, ки дар хонаи ӯ наҳорӣ хоҳем кард. Аз ин пешниҳоди мо ӯ хеле шод гардид ва гуфт, ки моро интизор мешавад.
Офтоб ҳанӯз тулӯъ накарда, ба роҳ баромадем. Дар он пайроҳае, ки ҳар рӯз Эмомалӣ Шарифов ба мактаб мерафт, қадам мезадем. Барфи аз ҳад зиёд ва шамоли сард ба роҳ гаштан халал мерасонд. Вале мо ба азобу мушкилиҳо нигоҳ накарда, пеш мерафтем. Барфи зиёд ва тумани ғафс пайроҳаро аз чашм пинҳон мекард ва ин ҳолат барои пайдо кардани роҳи дуруст каме мушкилӣ эҷод менамуд. Танҳо ҳарҷо-ҳарҷо изи пойҳои гургону дигар ҳайвоноти дарранда дида мешуду халос.
Пайроҳаи борике, ки аз миёни ҷангали анбӯҳ мегузашт, ба дили касе, ки бори аввал аз ин роҳ гузар менамуд, тарсҷой мекард. Акнун тасаввур кунед, ки омӯзгор Эмомалӣ Шарифов 34 сол боз бо ҳамин роҳ ба мактаб мераваду ба шогирдонаш дарс мегӯяд. Ёдовар бояд шуд, ки фарзандони ӯ ҳам ҳамин роҳро тай кардаву дар ҳамин муассиса таҳсил намудаанд ва имрӯз ҳар яке таҳсилкардаи донишгоҳу донишкадаҳои кишваранду дорои маълумоти олӣ.
Офтоб тулӯъ карду билохира манзили зисти Эмомалӣ Шарифов намудор гардид. Интизориҳои устод ва ҳамсараш, чеҳраи кушода ва истиқболи хуби онҳо нишон аз меҳру муҳаббат ва фарҳанги меҳмондӯстиашон буд. Бо даъвати устод мо дар хонаи гарми ӯ, назди оташдон наҳориро бо ҳам дидем. Сари як пиёла чой суҳбати гарм бо ин оилаи хушбахт ва тановул аз анвои хӯрданиҳои рӯйи дастархон хастагиямонро бартараф намуд. Хусусан, чашидани асали тозаи кӯҳистон, ки он ҳам маҳсули дастони ин омӯзгори пуртаҷриба буд, моро ба ваҷд овард. Акнун асрори зиндагии Эмомалӣ Шарифов барои мо аён гашт, ки ӯ чаро тарки ин манзилу макон накарда, бо ҳамсари меҳрубонаш Рӯзигул Абдуллоева дар ин деҳаи дурдаст зиндагии доимиро ихтиёр кардааст.
Хонаи ӯро аз чор тараф талу теппаҳо ва ҷангалзор иҳота кардааст. Боду ҳавои мусоид, табиати нотакрор ва ҷангалу кӯҳҳо барои ин марди наку манбаи хуби даромад ба ҳисоб мераванд. Зеро Эмомалӣ Шарифов дар баробари касби омӯзгорӣ таҷрибаи 40-солаи занбӯриасалпарварӣ дорад ва аз ин соҳа даромади хубе ба даст меорад.
– Ба як мард чил ҳунар кам аст, гуфтани халқ бесабаб нест. Дар баробари омӯзгорӣ мо кӯшиш мекунем, ки боз ба дигар касбҳо шуғл варзем. Занбӯрпарварӣ барои таъмини зиндагӣ манбаи даромади хубе ба ҳисоб меравад. Даромади ин соҳа ба мо кумак намуд, то фарзандон дар донишгоҳу донишкадаҳо таҳсил намоянд ва вазъи зиндагиамон беҳтар гардад, – иброз дошт Эмомалӣ Шарифов.
Дар ин радиф ӯ ба чорводорию зироаткорӣ низ машғул аст. Аслан, кишти зироатҳоро дар замини назди ҳавлӣ ҳамсари меҳрубонаш Рӯзигул Абдуллоева анҷом медиҳад. Дар вақтҳои холӣ Эмомалӣ Шарифов низ дар анҷоми ин корҳо ба ҳамсараш кумак мерсонад. Тибқи гуфтаҳои ин зани меҳнатдӯст, онҳо барои харидани сабзавоту мева ёд надоранд, ки кай ба бозор рафтаанд. Зеро маҳсулоти бо меҳнати ҳалол бадастовардаашон барои таъмини зиндагии онҳо басанда аст. Хонаи ӯ дар миёни кӯҳсор қомат афрохта бошад ҳам, аз барқу гармӣ дар зимистон танқисӣ надорад. Равшании хонаи ӯро панелҳои офтобӣ таъмин мекунанд.
Сипас мо роҳ пеш гирифтем ҷониби деҳаи Шаҳрак. Роҳи мо сӯйи таълимгоҳе буд, ки Эмомалӣ Шарифов он ҷо дарс мегуфт. Боз ҳамон роҳи пурхатар, ҳамон дашту кӯҳу ҷангал, аз ҳама муҳим, ҳамон пайроҳаи борик. Ин дафъа ин пайроҳаро ҳамроҳи Эмомалӣ Шарифов тай намудем. Дар аснои сафар омӯзгори рӯзгордидаву пуртаҷриба дар хусуси хавфу хатарҳое, ки дар ин роҳ аз сар гузаронида буд, қисса намуд. Ҳамлаи гургон, барфи зиёди зимистону боронҳои баҳорӣ дар тасаввури кас ин омӯзгорро чун қаҳрамони филм ҷилва месозад. Рӯзигул Абдуллоева ҳар рӯз субҳи барвақт ҳамсарашро гусел мекунад, то расидан ба мактаб ва шунидани занги телефону садои шавҳараш ором намегирад.
– Айёми зимистон вазъият каме мушкилтар мешавад. Дар сардиҳои зимистон, вақте ки шавҳарам аз хона мебарояд, хеле хавотир мешавам. Борҳо гуфтам, ки ақалан дар фасли зимистон тарки омӯзгорӣ намояд, аммо шавқи таълим ва меҳру муҳаббат ба касб иҷозат намедиҳад, ки шавҳарам тарки касби худ намояд. Аммо аз дигар тараф, хурсандам, ки ин заҳматҳои падари фарзандонам натиҷа додаанд ва то имрӯз даҳҳо шогирдаш дар озмунҳои гуногун иштирок намуда, сазовори ҷойҳои намоён гардидаанд, – нақл мекунад Р. Абдуллоева. Ӯ аз зиндагӣ бо шавҳараш Эмомалӣ Шарифов розӣ буда, шукрона мекунад, ки дар тӯли зиндагии 30-солаашон миёни онҳо ҳамеша якдигарфаҳмӣ вуҷуд дошт. Натиҷаи ҳамин меҳру садоқат аст, ки имрӯз онҳо бо фарзандонашон зиндагии хушбахтона доранд.
Баробари ворид шудан ба муассисаи таълимӣ, ҳамкоронаш аз Эмомалӣ Шарифов ҳолпурсӣ намуданд. Зеро онҳо низ медонанд, ки ӯ аз роҳи дур барои дарс гуфтан меояд. Зимни суҳбат бо директори муассисаи мазкур Холмурод Шарифов маълум шуд, ки зиёданд шогирдоне, ки мисли устодашон Эмомалӣ Шарифов аз деҳаҳои дурдаст барои таҳсил ба мактаб меоянд.
– Дар 34 соле, ки Эмомалӣ Шарифовро мешиносам ва бо ҳам кор мекунем, ҳамеша ҳис менамоем, ки нисбат ба касби худ ҷиддӣ муносибат мекунад. Ба дарсҳо сари вақт ҳозир шуда, бо шогирдон муносибати хуб дорад. Натиҷаи ҳамин заҳмату меҳнати устод буд, ки имрӯз шогирдони муассисаи мо дар озмуну олимпиадаҳои ноҳиявӣ, минтақавӣ ва вилоятӣ иштирок намуда, ба озмунҳои ҷумҳуриявӣ роҳхат гирифтаанд, – мегӯяд директори муассиса Х. Шарифов.
Абдулло Қурбонзода яке аз он шогирдонест, ки имсол дар озмунҳои фаннӣ миёни хонандагони муассисаҳои миёна аз фанни таърих дар сатҳи вилоят сазовори ҷойи дуюм ва соҳиби медали нуқра гардид. Зимни суҳбат бо ӯ ва дигар шогирдон маълум гардид, ки муносибати омӯзгор Эмомалӣ Шарифов бо онҳо хуб буда, дарсҳоро бо тамоми нозукиҳояш мефаҳмонад ва ба суолҳои додаи онҳо пурра ҷавоб медиҳад. Метавон гуфт, дарахте, ки 34 сол боз ин омӯзгор парвариш мекунад, самараи хуб ба бор овардааст.
Аҳадуллои МИРЗОАЛӢ,
Набиҷони САИДАБРОР,
бознашр аз рӯзномаи “Хатлон”, №22, аз 03.04.2025
Хабарҳои дигар
-
Паёми шодбошӣ ба муносибати иди сайиди Фитр Ҳамватанони азиз! Ҳамаи шумо ва ҳамватанони бурунмарзиамонро ба муносибати фарорасии иди сайиди Фитр табрик мегӯям. Ба хонадони ҳар яки шумо рӯзгори босаодат ва сулҳу осоиш орзу менамоям. Имсол иди Фитр ба арафаи ҷашнҳои бузурги миллӣ – Наврӯзи бостонӣ ва таҷлили 35-умин солгарди истиқлоли давлатиамон рост омад, ки бисёр рамзӣ мебошад. Зеро иди Фитр, ҷашни Наврӯз ва дигар ойинҳои милливу эътиқодии мо маҳз ба шарофати истиқлоли давлатӣ эҳё гардиданд ва ба мо баргузории озодонаи онҳо муяссар шуд. Дар робита ба иди сайиди Фитр, мехоҳам як нуктаи муҳимро хотирнишон созам, ки ин ид мисли дигар анъанаву суннатҳои милливу эътиқодии мо дарбаргирандаи арзишҳои зиёди ахлоқиву маънавӣ мебошад. Аз ҷумлаи суннатҳои неке, ки барои истиқболи он аз Паёмбари гиромиқадр ба умматонашон мерос мондааст, хайру саховат кардан ба ниёзмандон мебошад. Худованд дар Қуръони карим дар бобати садақа додан мефармояд: «Ҳар ки некие оварад, ӯро даҳчанд подош аст ва ҳар ки бадие оварад, ба ҷуз мисли он ҷазо дода нахоҳад шуд». Агар садақаи Фитр мувофиқи таъйиноти воқеии худ, яъне ба ятимону маъюбон, беморон, оилаҳои камбизоату бесаробон ва дигар шахсони ниёзманд бо эҳсоси сидқу меҳрубонӣ анҷом дода шавад, савоби бештар дорад ва ин амал, бешубҳа, ба таҳкими дӯстиву ҳамдигарфаҳмӣ, ваҳдати милливу эътиқодӣ ва суботу оромӣ дар ҷомеа мусоидат мекунад. Ба ҳамин хотир, Худованд дар Қуръони маҷид таъкид кардааст: «Эй касоне, ки имон овардаед! Садақаҳои худро бо миннат кардан ва озор додан ботил накунед, монанди касе, ки моли худро барои худнамоӣ ва риё ба мардум медиҳад ва ба Худову рӯзи қиёмат имон надорад». Тибқи таълимоти дини мубини ислом риояи сарфаю сариштакорӣ одоби баргузории ҳар гуна иду маросим мебошад. Дар Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим» низ масъалаи роҳ надодан ба исрофкорӣ ва зиёдаравӣ дар рӯзҳои иди Рамазон ва Қурбон таъкид шудааст. Аз ин рӯ, фаромӯш набояд кард, ки таҷлили идҳо, аз ҷумла иди Фитр маросими маънавӣ ва эътиқодӣ буда, оростани «дастархони маънавӣ» дар ин айём муҳим мебошад. Зиёрати падару модар, калонсолону хешовандон, аёдати беморону азодорон, дуо ба руҳи гузаштагон ва анҷом додани дигар амалҳои хайру рафтори шоиста аз сифатҳои маънавию фарҳангии ин рӯз ба шумор мераванд. Ҳамчунин, ҳамватанони мо бояд дар хотир дошта бошанд, ки ид тӯй нест, балки як маросими эътиқодӣ мебошад ва сарфу хароҷоти зоҳирпарастона дар ин айём, ки хилофи суннатҳои сарфаю сариштакории мардуми бостонии мо мебошад, умуман зарурат надорад. Яъне ба ҷойи оростани дастархони серхарҷи идона ва намоишкориву исрофкорӣ, ки зарари маҳз аст, бояд дар фикри он бошанд, ки фарзандони худро дар муҳити солиму созгори оилавӣ тарбия намоянд, барои онҳо ва аҳли оилаи худ шароити беҳтари зиндагиро муҳайё созанд ва дигар амалҳои хайру савобро анҷом диҳанд. Исрофкорӣ, яъне зарар овардан бар муъмин аст. Дини мубини ислом ҳеҷ як ибодат, маросим ва масъулиятро барои инсон бар ивази зарар раво надидааст. Дар ҳадиси саҳеҳ омадааст, ки дар ислом на барои худ ва на барои дигарон зарар нест. Ҳамватанони азиз! Соҳиби илму маърифат будан яке аз фазилатҳои бузурги инсонист ва инсон ба воситаи илм ба мартабаҳои баланд мерасад. Пешрафти ҷамъият низ, дар навбати аввал, ба илм вобастагӣ дорад. Дар Қуръони шариф зикр шудааст, ки донишмандону босаводон ҳеҷ гоҳ бо бесаводону ҷоҳилон баробар нестанд, балки дараҷаи мардуми босаводу донишманд ҳамеша болотар аст. Дар ҳадисҳои Пайғамбарамон низ ҳамаи умматон – чи зану чи мард – ба омӯхтани илму дониш тарғиб карда мешаванд. Илм ба инсон имконият медиҳад, ки соҳиби маърифати баланд гардад, хубу бади ҳаётро омӯзад, босабру таҳаммул ва ботамкину мулоҳизакор бошад. Танҳо инсони донишманд ба шинохти дурусти худ ва интихоби муносиби мавқеи хеш дар ҷомеа қодир мебошад ва андешаву рафторашро аз ифротгароиву тундравӣ ва таассуб ҳифз карда метавонад. Ҷойи баҳс нест ва барои ҳама мусаллам аст, ки ҳар ҷо бесаводиву нодонист, он ҷо ҳатман таассуб ва ҷаҳолату хурофот ҳоким аст. Дар робита ба ин, таъкид менамоям, ки дар таълиму тарбияи фарзанд, яъне ҳамчун шахси баодобу хушахлоқ ва босаводу соҳибмаърифат ба камол расонидани ӯ нақши падару модар муайянкунанда мебошад. Таъкид месозам, ки вазифаи падару модар танҳо ба дунё овардани фарзанд нест, балки тарбия кардан, соҳиби илму дониш ва касбу ҳунар гардонидани ӯ низ вазифаи муқаддаси падару модар аст. Дар Қуръони маҷид ба бандагони Худо тақрибан 70 маротиба аз тоату ибодат паём дода шудааст, вале 779 маротиба аз зарурату аҳаммияти илму дониш ва ақлу хирад сухан рафтааст. Борҳо гуфтаам ва бори дигар такрор мекунам, ки дар аввалин ояти Қуръони карим калимаи «иқраъ», яъне «бихон» омадааст ва Худованд дар он чунин ҳукм кардааст: «Бихон ба номи Парвардигори худ, ки туро офарид! Бихон ва Парвардигори ту бисёр карим аст! Он касе, ки ба василаи қалам инсонро дониш омӯхт». Ҳамчунин, дар яке аз ҳадисҳои Пайғамбари ислом таъкид шудааст, ки саҳлтарин, яъне осонтарин роҳе, ки инсонро ба биҳишт мерасонад, омӯзиши илму дониш мебошад. Аз ин лиҳоз, вазифаи муқаддаси падару модарон аз он иборат аст, ки фарзанди худро дуруст тарбия намоянд, ӯро ба зиндагии мустақилона омода созанд, ба омӯзиши илму дониш ва касбу ҳунарҳои замонавӣ ҳидоят кунанд. Зеро илму дониш ва касбу ҳунар фарзандро дар зиндагии ояндааш эътибору обрӯ бахшида, боиси ҳурмату эҳтироми падару модар ва ташаккули ҷомеаи солим мегардад ва фарзанди ботарбияву баодоб ва донишманду оқил боғи падару модар, яъне номбардори онҳо ва миллати тоҷик мешавад. Маҳз барои ҳамин, ғамхорӣ нисбат ба мактабу маориф ва илму фарҳанг дар маркази таваҷҷуҳи давлату Ҳукумати Тоҷикистон қарор дорад. Ҳадафи мо аз бунёди муассисаҳои наву замонавии таълимӣ ва ташкили озмунҳои «Тоҷикистон – Ватани азизи ман», «Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст» ва «Илм – фурӯғи маърифат» низ ҳарчи бештар ба илмомӯзӣ ва азхудкунии касбу ҳунар ҷалб кардани наврасону ҷавонон, инчунин, аз хурофоту ҷаҳолат эмин нигоҳ доштани онҳо мебошад. Мо ҳаргиз набояд фаромӯш кунем, ки тоҷикон яке аз қадимтарин миллатҳои дунё ва миллати фарҳангиву тамаддунсоз мебошанд. Мо ворисони фарҳангу тамаддуни бостонии ориёӣ вазифадорем наслҳоеро ба камол расонем, ки сазовору номбардори миллати куҳанбунёди худ бошанд. Ҳамдиёрони гиромӣ! Ҳоло фасли баҳор ва айёми корҳои кишоварзӣ барои ризқу рӯзии фаровон ва баракати дастархони мардум фаро расидааст. Дар ояти 61-и сураи «Ҳуд»-и Қуръони карим омадааст: «Ӯ шуморо аз замин падид овард ва ободонии онро бар шумо вогузошт». Бинобар ин, кишоварзонро зарур аст, ки рӯзҳои мусоиди баҳориро самаранок истифода карда, барои ба даст овардани ҳосили фаровон кӯшиш намоянд. Вазъи бисёр нобасомону ҳассоси ҷаҳони муосир боиси боз ҳам шиддат гирифтани норасоии маводи ғизоӣ ва болоравии минбаъдаи нархҳо мегардад ва мо набояд инро фаромӯш созем. Бовар дорам, ки ҳар як фарди огоҳу бедордил ва бонангу номус дар ин рӯзҳо бо дарназардошти суннатҳои неки аҷдодӣ ва дар асоси фармудаҳои дини ислом барои ҳифзи дастовардҳои истиқлол, таҳкими сулҳу субот, густариши ваҳдату ҳамдигарфаҳмӣ ва ободиву оромии Ватани азизамон саъю кӯшиш карда, дар раванди бунёдкориву созандагӣ ва пешрафту сарсабзии кишварамон саҳми худро мегузорад. Таълимоти дини мубини ислом моро ҳидоят медиҳад, ки покиву назофатро аз худ ва хонаву дари хеш, хайру саховатро аз аҳли оилаву наздиконамон ва ваҳдату ягонагиро аз садоқатмандиву масъулиятшиносӣ дар анҷоми рисолати ватандориву ватансозӣ оғоз намоем. Ба умеди ободии боз ҳам бештари Ватани азизамон, пешрафти давлати соҳибистиқлоламон ва оромиву осоиши рӯзгори ҳар як оилаи кишварамон кулли мардуми шарифи Тоҷикистон ва ҳамватанони бурунмарзиамонро ба муносибати фарорасии иди сайиди Фитр табрик гуфта, барояшон тансиҳативу хонаободӣ, ризқу рӯзии фаровон ва оромиву осоиш орзу менамоям. Иди сайиди Фитр муборак бошад, ҳамдиёрони азиз!
60
19.03.2026 -
БАРГУЗОРИИ ҶАЛАСАИ НАЗОРАТИИ НАЗДИ ВАЗИРИ МАОРИФ ВА ИЛМ Имрӯз, 18 марти соли 2026 дар Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷаласаи навбатии назоратии назди вазири маориф ва илм баргузор гардид. Ҷаласа таҳти раёсати вазири маориф ва илм Раҳим Саидзода баргузор шуда, дар кори он муовинони вазир, сардорони раёсату шуъбаҳои дастгоҳи марказӣ, роҳбарони муассисаҳои тобеъ ва ректорони муассисаҳои таҳсилоти олии касбии кишвар ба таври ҳузурӣ ва маҷозӣ иштирок намуданд. Мутобиқи рӯзномаи ҷаласа, нахуст масъалаи рафти иҷрои Нақшаи чорабиниҳои Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба сазовор пешвоз гирифтани ҷашни 35-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2022-2026 мавриди баррасӣ қарор гирифт. Доир ба ин масъала мушовири вазири маориф ва илм И. Аминов гузориш пешниҳод намуд. Зикр гардид, ки иҷрои саривақтии чорабиниҳои пешбинигардида, таъмини иштироки фаъолонаи муассисаҳои таълимӣ дар омодагиҳо ва баланд бардоштани сатҳи маърифати ватандӯстии хонандагон аз самтҳои муҳим ба ҳисоб мераванд. Ҳамзамон, ба масъулон ҷиҳати тақвияти корҳои тарбиявӣ ва ташкилии марбут ба ҷашни таърихӣ дастуру супоришҳои мушаххас дода шуданд. Сипас, натиҷаи фаъолияти комиссияи барқарор ва интиқоли донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олии касбӣ мавриди баррасӣ қарор гирифт. Доир ба масъалаи мазкур сардори раёсати таҳсилоти олии касбӣ ва баъдидипломии Вазорати маориф ва илм Ҳ. Саидзода гузориш дод. Зимни баррасии масъала таъкид гардид, ки таъмини шаффофият ва риояи талаботи қонунгузорӣ дар раванди барқарор ва интиқоли донишҷӯён, инчунин баланд бардоштани масъулияти муассисаҳои таҳсилоти олии касбӣ дар ин самт аҳамияти муҳим дорад. Дар идома, масъалаи вазъи таълиму тарбияи томактабӣ ва рафти иҷрои барномаҳои давлатӣ дар ноҳияи Рашт баррасӣ гардид. Аз рӯи ин масъалаи мазкур мудири шуъбаи маорифи ноҳияи Рашт Ш. Мирзозода маъруза намуданд. Риояи либоси мактабӣ, назорати ҷиддӣ аз рафти иштироки пурраи хонандагон дар дарсҳо, ҷалби бештари хонандагон ба олимпиадаҳои фаннӣ, озмунҳои ҷумҳуриявӣ ва дигар чорабиниҳои зеҳниву эҷодӣ аз ҷумлаи масъалаҳои муҳим арзёбӣ гардиданд. Иштироки пурраи хонандагон дар дарсҳо ҳамчун шарти асосии баланд бардоштани сифати таҳсил ва ташаккули донишу малакаҳои муосири онҳо арзёбӣ карда шуд. Дар баробари ин, ҷалби фаъолонаи хонандагон ба олимпиадаҳои фаннӣ ҳамчун воситаи муҳимми дарёфт ва рушди истеъдодҳои наврасон, тақвияти ҷаҳонбинӣ ва баланд бардоштани сатҳи рақобатпазирии онҳо муҳим дониста шуд. Зикр гардид, ки роҳбарияти муассисаҳои таълимӣ ва омӯзгорон бояд барои омодасозии хонандагони лаёқатманд, ташкили машғулиятҳои иловагӣ ва фароҳам овардани шароити мусоид ҷиҳати иштироки фаъолонаи онҳо дар озмуну олимпиадаҳо тадбирҳои зарурӣ андешанд. Дар фарҷоми ҷаласа вазири маориф ва илм ба масъулон ҷиҳати иҷрои саривақтии Нақшаи чорабиниҳои Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба сазовор пешвоз гирифтани ҷашни 35-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, дар сатҳи зарурӣ таҷлил намудани ҷашни Наврӯз дар муассисаҳои таълимӣ, ҷалб намудани хонандагон ба озмуну олимпиадаҳои ҷумҳуриявию байналмилалӣ, риояи ҳатмии сарулибоси мактабӣ дар муассисаҳои таълимӣ, корбарӣ вобаста ба ҷалби бештари кӯдакон ба муассисаҳои томактабӣ, назорати қатъии иштироки хонандагон дар дарсҳо ва дигар масъалаҳои ҷорӣ супоришҳои мушаххас дод. Маркази матбуоти Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон
51
18.03.2026 -
ҶАМЪБАСТИ ДАВРИ МИНТАҚАВИИ ОЛИМПИАДАҲОИ ФАННӢ ВА ОМОДАГӢ БА ДАВРИ ҶУМҲУРИЯВӢ Имрӯз, 18 марти соли 2026 дар Маркази ҷумҳуриявии дарёфт ва рушди истеъдодҳо таҳти раёсати муовини вазири маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон Равшан Каримзода ҷаласа оид ба ҷамъбасти даври сеюм (минтақавӣ)-и олимпиадаҳои фаннӣ ва омодагӣ ба баргузории даври чорум (ҷумҳуриявӣ) баргузор гардид. Дар кори ҷаласа директорони мактабҳои президентӣ, литсейҳо барои хонандагони болаёқат, гимназияҳо, инчунин роҳбарони марказҳои дарёфт ва рушди истеъдодҳои вилоятҳо ва шаҳру ноҳияҳои ҷумҳурӣ ба таври ҳузурӣ ва маҷозӣ иштирок намуданд. Муовини вазири маориф ва илм зимни ифтитоҳи ҷаласа ҳозиринро бо рӯзномаи корӣ шинос намуда, таъкид кард, ки баргузории босифати олимпиадаҳои фаннӣ яке аз самтҳои муҳимми соҳаи маориф ба ҳисоб рафта, барои дарёфт, дастгирӣ ва рушди истеъдодҳои наврасон заминаи мусоид фароҳам меорад. Ҳамзамон, ӯ ба масъулин ҷиҳати баланд бардоштани сатҳи омодагии хонандагон ба даври ҷумҳуриявӣ ва таъмини шаффофият ва адолат дар раванди баргузории олимпиадаҳо дастуру тавсияҳои мушаххас пешниҳод намуд. Сипас, М. Қосимзода, муовини директори Маркази ҷумҳуриявии дарёфт ва рушди истеъдодҳо, оид ба натиҷаҳои даври сеюми олимпиадаҳои фаннӣ гузориш дода, маълумоти муфассал пешниҳод кард. Зикр гардид, ки дар даври минтақавӣ шумораи зиёди хонандагони болаёқат иштирок намуда, беҳтаринҳо ба даври ҷумҳуриявӣ роҳхат гирифтанд. Ҳамчунин, камбудиҳо ва мушкилоти мавҷуда таҳлил гардида, барои бартараф намудани онҳо пешниҳодҳои дахлдор ироа шуданд. Дар идомаи ҷаласа масъалаҳои вобаста ба омодагӣ ва баргузории даври чорум (ҷумҳуриявӣ)-и олимпиадаҳои фаннӣ баррасӣ гардида, масъулин вазифадор шуданд, ки тамоми чораҳои заруриро ҷиҳати дар сатҳи баланд ташкил ва баргузор намудани он амалӣ намоянд.
43
18.03.2026
